Portal Finanse Firma Klastry Instytucje Promocja Polityka
Artykuły analityczne
2012/02/13 09:55:15
Zamówienia publiczne i innowacyjne usługi

W latach 2007-2013 w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka przedsiębiorcy, instytucje, jednostki badawcze i naukowe oraz instytucje administracji publicznej uzyskają wsparcie w wysokości przekraczającej 9,71 miliarda euro na realizację projektów, które przyczyniają się do podnoszenia innowacyjności polskiej gospodarki. Środki te powinny przełożyć się na wzrost innowacyjności także tych firm, które realizują zamówienia publiczne. Jak wykorzystać ten potencjał w ramach zamówień publicznych wspierających innowacje?

Wspieranie rozwoju innowacji, w tym usług innowacyjnych, może odbywać się na wiele sposobów, jednak w tym artykule zajmiemy się rolą zamówień publicznych w tym zakresie. Zamówienia na innowacje dotyczą zwykle usług, które nie są jeszcze dostępne lub są, ale w ograniczonym zakresie. Niezbędne jest przeprowadzenie badań rynkowych, wytworzenie w społeczeństwie potrzeb na daną usługę, projekt i jego realizacja, a więc pełen cykl innowacyjności. By zamówienia publiczne nie były jedynie metodą uzyskania najkorzystniejszego (rozumianego jako „najtańszego”) zamówienia, konieczne jest wykreowanie popytu na usługi innowacyjne. System zamówień publicznych może też ewoluować w kierunku zaktywizowania kapitału prywatnego do udziału w tej procedurze.

Na podstawie przeprowadzonych badań w krajach Unii Europejskiej (na podstawie raportu z lutego 2011 roku, za: Peter Stern, Jakob Hellman, Monique Rijnders-Nagle, Miriam Terrell and Tomas Åström) stwierdzono niewielką ilość podjętych inicjatyw w zakresie rozwoju innowacyjności poprzez składanie zamówień publicznych (lub stosowanie tej metody jest mało widoczne). W większości badanych przypadków zamówienia publiczne są postrzegane jako użyteczne w stymulowaniu innowacji w szerokim ich ujęciu. W odniesieniu do usług, a zatem zawężając poziom ogólności, trudno wskazać ilość zrealizowanych inicjatyw.

Ogólny przesłanie badania pozwala stwierdzić, że obecne kryteria udzielania zamówień nie uniemożliwiają, ale również nie zachęcają prywatnych przedsiębiorców do oferowania innowacyjnych rozwiązań w ramach zamówień publicznych. Niezbędna jest zmiana podejścia na bardziej elastyczne, zachęcające przedsiębiorców do współpracy we wdrażaniu innowacji. Zamówienia powinny być bardziej przystępne dla innowacyjnych przedsiębiorców. Podstawowe i najczęściej stosowane kryteria udzielania zamówień publicznych to: cena, rodzaj zamawianej usługi, sposób realizacji, kryterium społeczne, kryterium ochrony środowiska, kryterium innowacyjności na tle gospodarczym.

Wybór kryterium, specyficzne regulacje i zasady finansowania ograniczają, a czasem wręcz hamują możliwości rozwoju sektora innowacyjnych usług. Ograniczenia wynikają też z legislacyjnych procedur, które nie zawsze wspierają innowacyjność. Warto zatem wzorować się na tych programach, które z sukcesem korzystają z możliwości finansowania zamówień publicznych i rozwijają obszar usług innowacyjnych.

Kryteria wyboru innowacyjnych usług powinny być bardziej przejrzyste dla przedsiębiorców. Składający zamówienie publiczne powinien sprecyzować listę priorytetów i określić, czy kładzie nacisk na cenę usługi, jej funkcjonalność, wydajność czy innowacyjność. Podjęcie ryzyka przy wprowadzaniu innowacyjnej usługi jest oczywiste i należy je uznać za całkowicie zasadne. Istnieje także problem z nastawieniem przedsiębiorców do korzystania z zamówień publicznych, którzy rzadko kiedy postrzegają je jako szanse na wdrożenie innowacyjnych rozwiązań. Dokładne zrozumienie mechanizmów rządzących rynkiem, jak również  jasno sprecyzowana wizja usługi, którą  chce dostarczyć są również niezbędnymi czynnikami w oswajaniu legislacyjnej machiny. Przedsiębiorcy mogą mieć też wątpliwości związane z prawami własności intelektualnej. Nie zawsze wiedzą czy i jak mogą je chronić i czerpać z nich korzyści.

Jako kolejną barierę we wsparciu innowacji w ramach zamówień publicznych należy wymienić słabość gospodarki w niektórych regionach. Tam, gdzie ilość dostawców usług jest ograniczona (np. ze względu na czynniki geograficzne czy brak tradycji gospodarczych), są mniejsze szanse na rozwój innowacyjnych firmy, a więc – na rozwój innowacyjnych dostawców usług świadczonych w ramach zamówień publicznych. Dodatkowo małe gminy lub inne podmioty ograniczone obszarowo często zadowalają się znalezieniem jakiegokolwiek dostawcy usług, nie mówiąc już o potrzebie rozwoju i wprowadzania innowacji. Należy podkreślić istotną rolę przepływu informacji i otwartej komunikacji w procesie składania zamówień publicznych. Społeczeństwo powinno mieć możliwość łatwego i szybkiego informowania o swoich potrzebach, by usprawnić proces wprowadzania niezbędnych rozwiązań innowacyjnych. Potrzeby publiczne powinny być sprecyzowane tak, aby dostawca usług był w stanie dostosować się do wymagań rynku. Reasumując: zamówienia publiczne mogą stymulować innowacyjne usługi, na co wpływ ma szereg czynników i okoliczności, które muszą zostać wzięte pod uwagę przy budowaniu strategii ich wprowadzania:

  • precyzyjne określenie potrzeb publicznych, które innowacyjne usługi mają spełniać;
  • usankcjonowanie/prawne uzasadnienie nieuniknionego ryzyka i większych korzyści dla przedsiębiorstw, które to ryzyko podjęły;
  • zrozumienie mechanizmów rynkowych i świadomość miejsca, które chcemy na tym rynku wypełnić naszą innowacyjną usługą;
  • jak zdobyć informacje na temat uzyskania dofinansowania z tytułu innowacyjnych rozwiązań w sektorze usług;
  • wzorowanie się na dobrych przykładach i korzystanie z doświadczeń innych;
  • lista priorytetów innowacyjnej usługi, kryteria;
  • umiejętność sprawnego komunikowania się i przepływu informacji pomiędzy sferą publiczną a prywatną;

Wykorzystanie zamówień publicznych w polityce rozwoju innowacji jest zagadnieniem szeroko omawianym w krajach Unii Europejskiej. Powstało wiele inicjatyw, których celem jest dokładne przyjrzenie się temu zagadnieniu. Większość z raportów opublikowanych na podstawie tychże badań wskazuje na wykorzystanie zamówień publicznych jako na nową metodę rozwijania potencjału sektora usług innowacyjnych. Obecnie wzrasta zainteresowanie wdrażaniem innowacji w szerokim ujęciu, zakładającym wykorzystanie zamówień publicznych do rozwoju produktów, usług, technologii, biznesowych i społecznych procedur. Wprowadzanie innowacji w tych obszarach traktowane jest jako przesłanka do zwiększenia konkurencyjności i wielkości rynku, także poprzez stworzenie nowych zawodów, a więc i nowych miejsc pracy. By podkreślić znaczenie tego faktu, zwłaszcza w czasach kryzysu gospodarczego, warto nadmienić, że Komisja Europejska określiła rozwój innowacji jako kluczowy dla realizacji strategii Europa 2020. Usługi innowacyjne są opisywane jako najlepszy sposób na podjęcie walki z takimi współczesnymi wyzwaniami, jak regres gospodarczy, niedostatek zasobów i energii, choroby cywilizacyjne, starzenie się społeczeństwa.

Trend wykorzystania znaczenia zamówień publicznych w stymulowaniu aktywności gospodarczej i rozwoju usług innowacyjnych można określić jako wzrastający. Zainteresowanie nowymi rozwiązaniami, inwestowanie w ich rozwój i zakup innowacyjnych rozwiązań, produktów czy usług  przez sektor publiczny łączy się z oczekiwaniami, że usługi te, jako pionierskie w swym sektorze, wpłyną pozytywnie na pozostałe branże. Zapotrzebowanie społeczne na innowacyjne usługi wzrasta, więc sektor publiczny, chcąc zaspokoić te potrzeby, powinien poprawić swą funkcjonalność lub powierzyć realizację części tego zadania sektorowi prywatnemu i zainwestować w rozwój innowacyjnych usług, które sprostają temu społeczno-ekonomicznemu wyzwaniu.

Zamówienia usług i rozwiązań innowacyjnych dla sektora publicznego mogą przyczynić się do poprawy jakości dostarczanych świadczeń, pomóc w osiągnięciu długoterminowej stabilizacji. Ponadto zamówienia mogą stymulować innowacje w gospodarce poprzez umożliwienie rynkowi zareagowania na obecne i przyszłe potrzeby w sferze publicznej. Jest to korzystne zwłaszcza we wciąż rozwijających się obszarach, gdzie gotowe rozwiązania jeszcze nie istnieją lub nie są dopracowane. Zamówienia usług innowacyjnych niosą wiele potencjalnych korzyści dla świadczenia usług w sferze publicznej i, w szerszym kontekście, dla gospodarki. Mogą być czynnikiem kreującym (lub współtworzącym) politykę publiczną. W rezultacie decyzje podejmowane przez władze mogą przyczyniać się do podnoszenia jakości życia. Trzeba jednak przyjąć założenie, że sektor publiczny będzie wymagającym klientem, uważanie monitorującym jakość zamawianych usług proinnowacyjnych. Jako pierwszy odbiorca usługi, powinien uważnie obserwować zmiany zachodzące na rynku usług innowacyjnych, by móc ocenić możliwości i oszacować ryzyko zainwestowania w projekt tak, aby stymulować efektywność, konkurencyjność i innowacyjność na rynku. Innowacyjne zamówienia publiczne to proces,  w którym poprzez odpowiednie wykorzystanie i realizację procedur i instrumentów prawnych z zakresu prawa zamówień publicznych, dochodzi do udzielenia zamówień publicznych, których skutkiem jest opracowanie nowych technologii bądź zakup innowacyjnych usług/produktów. Warto tu wymienić trzy główne czynniki związane z prowadzeniem polityki innowacyjnych zamówień publicznych:

  • Potrzeba posiadania szczegółowej i aktualnej wiedzy na temat potrzeby rynków i innowacyjnych rozwiązań, planowanie strategii składania zamówień, ukierunkowanie na przyszłość; rozwiązania innowacyjne zaspokajające potrzeby długoterminowe i długoterminowo.
  • Potrzeba rozwiązań innowacyjnych w kontekście przyszłych zamówień. W przypadkach, gdy o potencjalnych potrzebach rynku i możliwościach tego, co rynek może zapewnić jest pełniejsza, poszukiwanie innowacyjnych rozwiązań może być bezpośrednio powiązane z  kolejnym zamówieniem publicznym za pomocą odpowiedniej procedury rozpatrywanej w trybie przetargu nieograniczonego;
  • Bezpośrednie zamówienia usług innowacyjnych, dialog konkurencyjny, zamówienia przedkomercyjne (pre-commercial procurement, PCP) i zamówienia terminowe (forward commitment procurement, FCP)

Dialog konkurencyjny to metoda pozwalająca na dyskusję pomiędzy potencjalnym wykonawcą a specjalistami w danej dziedzinie, dzięki czemu można określić w jakim stopniu dostawcy usług innowacyjnych są w stanie spełnić aktualne i potencjalne potrzeby społeczne i ekonomiczne lub jak mogą dostosować się do tych wymagań. W przypadku dialogu konkurencyjnego wykonawcy biorący w nim udział mogą szczegółowo przedstawić swoje rozwiązania oraz mają wpływ na to, co zostanie opisane ostatecznie w dokumentacji przetargowej. Występują oni nie tylko w roli konkurujących ze sobą wykonawców, ale stają się też doradcami, ekspertami w danej dziedzinie, których zadaniem jest wskazanie najlepszego rozwiązania. Tę metodę stosuje się najczęściej w przypadku składania złożonych, kompleksowych zamówień. Dialog konkurencyjny może być wielostopniowy i w tym przypadku polega na eliminacji potencjalnych ów na określonych zasadach. Procedura rozpoczynająca się od tego rodzaju dyskusji, dialogu została wprowadzona w 2004 roku jako ogólnoeuropejska składania zamówień w sektorze publicznym.

PCP to metoda, w której zamówienia przedkomercyjne obejmuje usługę badawczą i rozwojową. Przykładem jest program SBIR (Holandia) czy SBRI (Wielka Brytania). PCP wymaga jednoznacznej identyfikacji potrzeb rynkowych i propozycji ich rozwiązania. Po wybraniu kilku rozwiązań, zamawiającydokonuje wyboru czterostopniowo. W fazie 1 badana jest wykonalność zamówienia i następuje poszukiwanie rozwiązań. Faza 2 to badania i rozwój (B+R, R&D – research & development), nowatorstwo. Faza 3 to badania i rozwój w procesie przedprodukcyjnym, zaś faza 4 obejmuje usługi/produktu. Pierwsze trzy fazy mogą następować bez ponownego eliminowania ów, a pod koniec fazy 3 rozpoczyna procedurę zamówienia. Nie ma gwarancji, że sprawdzający się w początkowej fazie R&D ostatecznie dostarczy zamówione usługi/produkty. Korzystne jest samo zdobycie wiedzy, że potencjalnie rozwiązania istnieją. Zaletą tego podejścia jest zmotywowanie i zachęcenie ów do podejmowania ryzyka w doskonaleniu dostarczanych usług. Zamówienia przedkomercyjne, mimo iż do ich udzielania nie jest wymagane stosowanie przepisów prawa zamówień publicznych, można zaliczyć do innowacyjnych zamówień publicznych.

FCP (forward commitment procurement) – ta metoda wciąż się rozwija, opiera się na w zasadzie jasnym opisie potrzeb w zamówieniach publicznych, dzięki czemu rozwiązania innowacyjne są ukierunkowane, a starania przedsiębiorców na zdobycie zamówienia są stymulowane. Celem FCP jest zbudowanie atrakcyjnego rynku B2G (business to government) dla przedsiębiorstw prywatnych współpracujących z państwowymi. Metoda FCP została zaprojektowana w Wielkiej Brytanii, by rozwiązać pewne niedoskonałości i nieprawidłowości w funkcjonowaniu sektora przemysłowego. Jednak teraz ma zastosowanie w innych gałęziach gospodarki. Zamawiający z odpowiednim wyprzedzeniem informuje potencjalnych usługodawców o swoich wymaganiach i potrzebach. Co najważniejsze, wymagania te nie są scharakteryzowane w ogólnikowy sposób, lecz w kontekście realnych zamówień, opisują rzeczywiste potrzeby rynku. Stymuluje to rozwój inwestycji, poszerzenie rynku i zapewnia możliwość realizacji zadania w terminie. Ta metoda nie skupia się na badaniach i rozwoju (R&D), lecz na pobudzaniu do aktywności gospodarczej. W przeciwieństwie do metody PCP, zamawiający pozostawia rozwój innowacyjnych rozwiązań w naturalny sposób regulowany łańcuchem zaopatrzenia (supply chain).

Pewnym problemem we współpracy na linii dostawca-odbiorca oraz sektor prywatny-sektor publiczny jest brak elastyczności stosowanych regulacji, co zniechęca, jeśli nie przeciwdziała korzystaniu z zamówień publicznych jako motoru rozwojowi innowacji.

Przykłady państw korzystających z programu rozwoju innowacji poprzez zamówienia publiczne

Finlandia. Prawdopodobnie najbardziej znaczącą inicjatywą, w której faktycznie zamówienia publiczne stymulują innowacyjne usługi jest fiński program realizowany przez agencję Tekes. Zarówno podmioty indywidualne, jak i użyteczności publicznej mogą ubiegać się o finansowanie z puli publicznych zamówień na innowacje. Celem tego programu jest promowanie i poszerzanie innowacyjnych rozwiązań wśród przedsiębiorców oraz modernizacja obszaru usług publicznych. Dziewięć miesięcy po uruchomieniu tego programu, trzynaście projektów zostało zaakceptowanych. Koncentrowały się one głównie na rozwijaniu usług, z wyszczególnieniem sektora opieki społecznej i zdrowotnej. Tekes to fińska agencja finansująca ze środków publicznych szeroko pojęte innowacje. Koncentruje się na badaniach, rozwoju i innowacji. Tekes stymuluje działalność w kierunku innowacji zwłaszcza na poziomie lokalnych społeczności. Na pierwszym etapie składania zamówień, fundusze rządowe (ze środków publicznych) kształtują się na poziomie 25%-75% całkowitych wydatków w poszczególnym projekcie. Następnie, na etapie realizacji projektu Tekes zapewnia wsparcie finansowe zarówno zamawiającemu usługę, jak i usługodawcy. Co ważne, Tekes nie czerpie profitów finansowych ani nie domaga się posiadania praw do własności intelektualnej.

Z organizacji zajmujących się rozpowszechnianiem wiedzy i rozwijaniem programu rozwoju innowacji w Finlandii warto jeszcze wymienić Hansel (centralna jednostka składania zamówień publicznych), Motiva, HAUS (Fiński Instytut Administracji Publicznej).

Kolejnym przykładem wartym omówienia jest Culminatum Ltd Oy, które zarządza regionalnym programem rozwoju innowacji (2008-2010). Celem tego projektu jest wdrożenie nowych form zamówień publicznych i stworzenie nowego rodzaju usług dla pracowników i mieszkańców danego regionu. Konkretne inicjatywy tego programu polegają na realizacji innowacyjnych projektów pilotażowych, pogłębiając współpracę i budując nić powiązań między specjalistami kluczowymi w danej dziedzinie, lecz mieszkającymi w sąsiednich miejscowościach. Miasta biorące udział w programie regionalnym to Helsinki, Espoo, Kauniainen i Vantaa (zespół miejski Helsinek). Celem takiej polityki jest promowanie rozwoju innowacyjnych rozwiązań  wśród potencjalnych usługodawców, odświeżenie sektora publicznego i poszerzenie rynku rozwoju innowacji. Przedsiębiorstwa i organizacje użyteczności publicznej mogą ubiegać się o finansowanie w ramach publicznych zamówień na innowacje, dominuje rozwój usług innowacyjnych w sektorze opieki społecznej i zdrowotnej. Dziewięć miesięcy po rozpoczęciu tego programu, trzynaście projektów uzyskało dofinansowanie (lipiec 2010). Fińskie Ministerstwo Pracy i Gospodarki opublikowało w 2010 zawierający plan działania. Zawiera on wytyczne dotyczące warunków finansowania i promowania innowacji za pomocą zamówień publicznych.

Szwecja. Od wielu lat w Szwecji z sukcesem działają programy stymulujące rozwój innowacji dzięki zamówieniom sektora publicznego. Dziedzinami mogącymi posłużyć jako przykłady są: telekomunikacja, energetyka, dystrybucja energii, natomiast konkretne firmy to: Vattenfall czy Ericsson. Normy prawne dotyczące zamówień w sektorze publicznym zostały wprowadzone w 1994 roku. Formy i formuły zamówień, które znakomicie funkcjonowały w latach 90’jako rozwojowe pod względem technologicznym, teraz są już nieco przestarzałe, a liczba zamówień publicznym w tym zakresie spadła. Szwedzka Agencja Energii stosowała politykę stymulowania zamówień publicznych w zakresie technologii energetycznej poprzez wprowadzanie na rynek produktów czy rozwiązań systemowych. W 2008 roku rozpoczął się program pilotażowy VINNOVA. Jest to szwedzka agencja rządowa zajmująca się wdrażaniem systemów innowacyjnych, finansująca prace badawcze, aktywizująca zdrową rynkową konkurencję, propagująca politykę zrównoważonego rozwoju i wzrostu. Jak dotąd rezultaty są obiecujące, ale trudno o całkowite podsumowanie efektów działania. Kolejnymi przedsięwzięciami są: działalność grupy „Innowacyjne zamówienia publiczne” (powstała w ramach projektu „Innowacja na rzecz wzrostu gospodarczego”), „Rynki przyjazne środowisku” (sponsorowane przez szwedzką agencję ds. ekonomicznych i rozwoju regionalnego), czy SEMCo (trzyfilarowy rządowy organ ekspercki zajmujący się zamówieniami publicznymi, wsparciem dla biznesu i ochroną środowiska). W Szwecji nie ma narodowego programu rozwoju innowacji w dziedzinie opieki zdrowotnej. Jednak, by zapoznać się z tą kwestią, VINNOVA zleciła napisanie raportu na temat możliwości pobudzenia innowacji w szwedzkiej służbie zdrowia poprzez zamówienia publiczne.

Norwegia. Dla norweskiego rządu efektywne wykorzystanie zasobów ludzkich (społecznych) jest kluczowym elementem polityki innowacyjnej. Konkurencja, współzawodnictwo pomiędzy sektorem publicznym i prywatnym jest traktowane jako narzędzie do osiągania celów gospodarczych takich jak: dobrze funkcjonujące przedsiębiorstwa, dobra i usługi w przystępnych cenach, a to wszystko dla dobra konsumentów.Minister ds. administracji rządowej i reform jest całkowicie odpowiedzialny za kooperację między tymi dwoma sektorami. Istnieją specjalne przepisy regulujące przenikanie się sfery publicznej i prywatnej, prawa, postanowienia korzystne dla obu stron, wspierające działalność i aktywizujące do rozwoju.Norweski urząd ochrony konkurencji stale nadzoruje i przesyła raporty z realnego funkcjonowania tej konkurencji na rynku opierając się na przepisach prawa konkurencji. Rada ds. badań naukowych podjęła inicjatywę promowania rozwiązań innowacyjnych w sferze publicznej. W ramach tego powstał program badawczy VIOS zajmujący się wdrażaniem innowacji jako wartości dodanej. W 2007 roku VIOS został włączony do programu FIFOS (program badań innowacji i modernizacji sektora publicznego). Rząd utworzył plan działania dotyczący odpowiedzialności społecznej w kwestii składani zamówień publicznych (Environmental and Social Responsibility in Public Procurement Plan). Sfera publiczna została porównana do konsumenta odpowiedzialnego za środowisko, który wybierze te produkty i usługi, które powstają zgodnie z obowiązującymi normami etycznymi czy przepisami o ochronie przyrody. W założeniach tego projektu wyróżnione zostały cele: przyczynianie się do rozwoju konkurencji na rynku poprzez promowanie dziedzin wdrażających innowacje (w szerokim zakresie dotyczącym nie tylko usług) i technologie przyjazne środowisku. W latach 2010-2014 wdrażany jest w Norwegii narodowy program rozwoju innowacji, w którym bierze udział ponad 15 przedsiębiorstw z obu sektorów: publicznego i prywatnego. Cele tego projektu to:aktywne korzystanie z zamówieni publicznych; zdobycie wiedzy, zrozumienie zasad korzystania z zamówień publicznych; kontynuowanie i wprowadzanie kolejnych innowacyjnych rozwiązań. Podkreślić należy, że w Norwegii nacisk położony jest nie na usługi innowacyjne w szczególe, lecz na rozwój innowacji w szerokim, całościowym ujęciu.

Islandia. W Islandii innowacyjne rozwiązania dotyczą zaledwie kilku firm, co wynika z niewielkiego rozmiaru kraju, a zarazem – znacznie ogranicza możliwości rozwoju tego rynku. Celem prowadzenia programu rozwoju innowacji jest rozpowszechnienie go na mniejsze przedsiębiorstwa i wspieranie ich np. poprzez współpracę regionalną. Przekazanie środków finansowych na rozwój to nie jedyna potrzeba tego regionu. Niezbędna okazała się nowa polityka gospodarcza w zakresie zamówień publicznych. W 2001 roku parlament przyjął ustawodawstwo łączące cztery dyrektywy unijne w jeden spójny przepis o zamówieniach publicznych. Poszczególne przepisy dotyczyły zawierania kontraktów na dostarczenie usług telekomunikacyjnych, towarów, energii, wody.

Dania. W zakresie publicznych zamówień na innowacje Dania wydaje się być – na tle innych państw regionu – relatywnie opóźniona w podejmowaniu konkretnych inicjatyw politycznych. Należy tu wymienić duńską agencję ds. nauki, technologii i innowacji, która zainicjowała program rewidujący, co dzieje się firmach usługowych przy wdrażaniu innowacji, co ułatwia, a co utrudnia ten proces. Wstępne analizy zaowocowały opinią, że o możliwościach korzystania z programu innowacji jest niewielka i konieczna jest aktywizacja przedsiębiorstw w zakresie pozyskiwania funduszy. Co więcej, sektor publiczny i państwowy powinny zacieśnić współpracę i zrobić użytek z już istniejących narzędzi kooperacji. W rezultacie zarekomendowano założenie „Centrum innowacyjnych usług publicznych i prywatnych” (Centre for Public-Private Service Innovation), które powstało w południowej Danii (Region Syddanmark). Oprócz tego duński rząd ustanowił nowy fundusz dla firm chcących współpracować na linii: sektor publiczny – prywatny (Fornyelse Fonden). „Centrum” jest częściowo finansowane przez pięć duńskich regionów, a pozostała część przez unijne fundusze strukturalne. Celem funkcjonowania tej organizacji jest ułatwienie rozwoju innowacyjnych usług i technologii w zakresie współpracy sektora publicznego i prywatnego. Odbywa się to poprzez wzorowanie się na przykładach (np. Norwegia) i przezwyciężanie legislacyjnych, kulturowych i finansowych barier między sektorem państwowym a prywatnymi przedsiębiorstwami.

Wielka Brytania. W obszarze stymulowania rozwoju innowacji poprzez zamówienia publiczne Wielka Brytania ma kilka znaczących osiągnięć i może się pochwalić sprawnie działającymi organizacjami, takimi jak SBRI - Small Business Research Initiative, czyli rządowym programem wdrażania innowacyjnych rozwiązań w małych przedsiębiorstwach, dającym możliwość współpracy z sektorem publicznym. W Wielkiej Brytanii stosuje się równieżFCP - Forward Commitment Procurement – metodę zamówień stworzoną głównie dla sektora publicznego, składającą się z trzech etapów: identyfikacja potrzeby, zbudowania sieci powiązań rynkowych i złożenia formalnego zamówienia (szczegółowy opis powyżej).Departament biznesu, innowacji i umiejętności (The Department for Business, Innovation and Skills, BIS) odpowiedzialny jest za kreowanie polityki w kwestii zamówień innowacji i wspieranie usług innowacyjnych. Zamówienia publiczne to jeden z motorów napędzających rozwój usług innowacyjnych, jednak brak tu widocznej, konkretnej inicjatywy. Ważnym zobowiązaniem było podpisanie w marcu 2008 roku dokumentu „Innovation Nation White Paper”  obligującego każdy departament rządowy do publikowania planu aktywności (Innovation Procurement Plan,IPP) jako części strategii politycznej. Plan ma opisywać sposób, w jaki dany departament będzie stosował procedury zamówień publicznych, by stymulować aktywność przedsiębiorców prywatnych.

FOT. Smartlink

Autor:Justyna Kukian 


powrót | do góry | strona główna | kalendarium | regulamin serwisu | pliki cookies | kontakt
Portal jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego.

© 2005-2017 Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości