Portal Finanse Firma Klastry Instytucje Promocja Polityka
Artykuły analityczne
2012/03/02 10:37:02
Wzory użytkowe i przemysłowe a orzecznictwo

Istotnymi przedmiotami ochrony własności przemysłowej są wzory użytkowe i wzory przemysłowe. Stanowią one – podobnie jak wynalazki – przejaw twórczej działalności człowieka, który może znaleźć się w orbicie zainteresowań innowacyjnego przedsiębiorcy, czy to jako twórcy danego wzoru, czy też podmiotu pragnącego skorzystać z wzoru stworzonego przez kogoś innego. 

Formę i zakres ochrony wzorów przemysłowych i użytkowych reguluje z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 roku, Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.). definiuje wzór użytkowy jako nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Podkreślenia wymaga fakt, że do uzyskania ochrony, niezbędne jest aby wytwór spełniał wszystkie przesłanki, o których mowa w powołanej definicji. Pogląd ten wynika również z orzecznictwa sądów administracyjnych. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z dnia 2 października 2007 roku „Zdolność ochronna wzoru użytkowego powinna mieć swoje źródło nie tylko w przesłance nowości, ale i dodatkowych cechach, które wzór musi posiadać, aby mogło zostać udzielone nań , takich jak zupełność rozwiązania, powtarzalność rezultatu, techniczny charakter wzoru.” (sygn. akt I GSK 2277/06, LEX nr 394195).

Jak wynika z cytowanego wyroku, w toku stosowania prawa pojawiła się potrzeba doprecyzowania definicji wzoru użytkowego stworzonej przez ustawodawcę nie tylko poprzez wykładnię pojęć zawartych w przepisie, ale również poprzez ujęcie tej definicji w sposób negatywny. Przykładem odpowiedzi na pytanie czym nie powinien być wzór użytkowy są dwa poniższe orzeczenia:

- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 roku, gdzie stwierdzono, że „pod pojęciem wzoru użytkowego nie mieszczą się rozwiązania nie mające trwałej postaci oraz sposoby postępowania”(sygn. akt VI SA/Wa 1596/07, LEX nr 463595)oraz:

- Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2008 roku: „Wzór użytkowy nie powinien być gotowym wyrobem, ale rozwiązaniem - technicznym, dotyczącym kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci - które przy wytwarzaniu lub produkcji wyrobów pozwala na zastosowanie nowego, użytecznego rozwiązania. Rozwiązanie to poprzez zastrzeżenia ochronne determinuje zakres ochrony”(sygn. akt I ACa 120/08, LEX nr 466436).

Z zacytowanej definicji ustawowej oraz powołanych dotychczas orzeczeń wynika, że szczególny nacisk przy określeniu co jest wzorem użytkowym, a co nie, ma cecha trwałości danego rozwiązania oraz jego techniczny charakter. Jednakże wyjściową jest przesłanka „nowości” konkretnego rozwiązania, albowiem brak tej cechy powoduje, że badanie występowania pozostałych nie jest konieczne. Dane rozwiązane jest nowe, jeżeli nie jest częścią stanu techniki, przy czym występowanie tego kryterium oceniane jest podobnie, jak przy wynalazkach (patrz artykuł z dnia 01.02.2012 roku). Najpełniejszą definicję wzoru użytkowego – zawierająca zarówno ujęcie pozytywne, jak i negatywne – sformułował  WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 listopada 2006 roku, wskazując, co następuje: „Wzór użytkowy o którym mowa w art. 94 stanowi odrębny przedmiot ochrony własności przemysłowej, który dotyczy tylko przedmiotu materialnego o trwałej postaci, określonego poprzez cechy techniczne przedmiotu, przejawiające się w ukształtowaniu przestrzennym (kształcie) i/lub budowie (konstrukcji) danego przedmiotu jako całości bądź zestawienia elementów (niepołączonych ze sobą konstrukcyjnie), również określonych, co do ukształtowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, iż ochronie nie podlegają rozwiązania niezdeterminowane, co do ukształtowania przestrzennego, w szczególności, takie jak: 

  • sposoby (charakteryzowane przez postępowanie czynnościowe), 
  • układy elektryczne, hydrauliczne, pneumatyczne bądź algorytmy (charakteryzowane przez strukturę połączeń elementów lub bloków funkcjonalnych), 
  • wytwory bezpostaciowe, jak np. roztwór, maść, środek spożywczy, lek, itp.” (sygn. akt VI SA/Wa 1613/06, LEX nr 299581).

Podkreślenia jednak wymaga fakt, że tezy sformułowane w powołanych orzeczeniach sądów mają jedynie charakter pomocniczy w stosunku do definicji legalnej, tzn. zawartej w ustawie. Przy dokonywaniu oceny, czy dane rozwiązanie jest wzorem użytkowym, któremu można udzielić ochrony konieczne jest w pierwszej kolejności zbadanie go pod kątem przesłanek wynikających z przepisów prawa.

Do ochrony wzorów użytkowych służą prawa ochronne. Są one udzielane na wniosek przez Urząd Patentowy i wpisywane do rejestru wzorów użytkowych prowadzonego przez ten urząd. oznacza prawo do wyłącznego korzystania ze wzoru użytkowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej przez lat 10 od daty zgłoszenia. Dokumentem stwierdzającym udzielenie prawa ochronnego jest świadectwo ochronne. Elementem jego treści są: , zastrzeżenia ochronne i rysunki. Przy czym największy nacisk kładziony jest na zastrzeżenia ochronne, które de facto determinują przedmiotowy zakres ochrony. Potwierdza to Sąd Apelacyjny w Poznaniu w cytowanym już wyroku z dnia 28 lutego 2008 roku „Zastrzeżenia ochronne dotyczyć mogą każdego z parametrów - zarówno kształtu, budowy jak i zestawienia poszczególnych elementów. To te zastrzeżenia, a nie ogólna postać (wygląd) danego przedmiotu determinują zakres ochrony.” A zatem w interesie zgłaszającego jest, aby były one sformułowane w sposób wyczerpujący, precyzyjny i jasny. W orzecznictwiewymóg ten wywodzony jest z jednej z podstawowych zasad systemu prawnego – zasady pewności prawa: „Potrzeba precyzyjnego formułowania zastrzeżeń ochronnych jest wynikiem przyznania priorytetu zasadzie pewności prawa. Tylko precyzyjne zastrzeżenia ochronne pozwalają bowiem osobom trzecim na wytyczenie granicy między sferą objętą prawem a sferą swobodnego użytku. W przeciwnym wypadku zgłaszający korzystałby ze zbyt szerokiej ochrony i inni producenci z danej branży wchodząc na rynek ze swoją produkcją nigdy nie mieliby pewności, że nie naruszają praw uprawnionego podmiotu wynikających z danego wzoru użytkowego.” ( Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 8 marca 2007 roku, sygn. akt IV GC 40/06, LEX nr 522326). Przejawem tej zasady jest również jawność opisów wzorów użytkowych, która jest realizowana poprzez rozpowszechnianie i udostępnianie tych opisów osobom trzecim przez Urząd Patentowy.

Procedura dokonywania zgłoszenia wzoru użytkowego, jego unieważnienia, przesłanki wygaśnięcia oraz zakres jego ochrony są analogiczne do ów. , podobnie jak jest zbywalne i podlega dziedziczeniu, jak również może być przedmiotem umowy licencyjnej (patrz artykuł z dnia 01.02.2012 roku). wygasa z upływem okresu, na które zostało udzielone, zrzeczenia się go przez uprawnionego przed Urzędem Patentowym, nieuiszczenia w terminie opłaty okresowej. 

Kolejnym przejawem twórczej działalności człowieka, który podlega ochronie jest wzór przemysłowy. Jego definicja legalna (tj. zawarta w ustawie) brzmi: wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Aby uniknąć błędu logicznego polegającego na definiowaniu pojęcia nieznanego przy użyciu innych pojęć nieznanych (ignotum per ignotum), ustawodawca wyjaśnia również pojęcie wytworu. Jest nim każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z wyłączeniem programów komputerowych. Wytworem jest także:

  • przedmiot składający się z wielu wymienialnych części składowych umożliwiających jego rozłożenie i ponowne złożenie (wytwór złożony);
  • część składowa, jeżeli po jej włączeniu do wytworu złożonego pozostaje widoczna w trakcie jego zwykłego używania, przez które rozumie się każde używanie, z wyłączeniem konserwacji, obsługi lub naprawy;
  • część składowa, jeżeli może być przedmiotem samodzielnego obrotu.

Z przytoczonej definicji wzoru przemysłowego wynika, że aby podlegał on ochronie musi wykazywać dwie cechy: nowość i indywidualny charakter, przy czym użycie przez ustawodawcę spójnika „i” wskazuje na to, że cechy te muszą występować łącznie (por. WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2008 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1827/08, LEX nr 531552).

Wzór przemysłowy uważa się za nowy jeżeli przed datą, według której określa się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Udostępnienie publiczne oznacza możliwość dotarcia do wiadomości osób zajmujących się daną dziedziną, przy czym przewiduje sytuacje wyjątkowe, w których wzór faktycznie udostępniony może zostać objęty ochroną wynikającą z prawa z rejestracji. Ustawodawca wskazuje również, że wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Zgodnie z ustawą, wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo.

Pomimo obszernej definicji legalnej wzoru przemysłowego, dokonanie całościowej wykładni tego pojęcia jedynie przy wykorzystaniu ustawy może w praktyce okazać się niemożliwe. Dlatego też w pewnych sytuacjach nieodzowne jest sięgnięcie do orzecznictwa, które doprecyzowuje pojęcia stworzone przez ustawodawcę. Jak już wspomniano, aby dany wytwór został uznany za wzór przemysłowy musi on charakteryzować się dwiema cechami: nowością i indywidualnym charakterem, dlatego też są one często przedmiotem orzeczeń sądów.

W szczególności zwraca się uwagę, że ocena obu wskazanych elementów powinna następować łącznie. Jak bowiem zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 7 maja 2008 roku „wzór przemysłowy może być uznany za niespełniający wymagania nowości tylko wówczas, gdy różni się nieistotnymi szczegółami od wzoru wcześniejszego, a więc jeżeli nie ma indywidualnego charakteru. W takim przypadku nie jest możliwe dokonanie oceny nowości bez przeprowadzenia oceny indywidualnego charakteru tego wzoru. Badanie indywidualnego charakteru wzoru powinno być dokonane, z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 104 ust. 1 i 2 , czyli ogólnego wrażenia, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku wzór przemysłowy w porównaniu z innym wzorem udostępnionym z datą wcześniejszą oraz zakresu swobody twórczej producenta wzoru przemysłowego.” (sygn. akt II GSK 232/08, LEX nr 470048).

Skoro jednak obie wspomniane cechy muszą występować łącznie, brak jednej z nich wystarczy, aby dany wzór nie mógł podlegać ochronie. W pewnych sytuacjach zatem wystarczy stwierdzenie, że nie jest on nowy. Jak już wspomniano za nowy uważa się wzór, który nie był udostępniony publicznie. W orzecznictwie można dostrzec tendencję do szerokiego ujmowania kwestii udostępnienia wzoru, albowiem zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2008 roku „warunkiem uznania wzoru za nowy jest ustalenie, że przed datą decydującą o pierwszeństwie nie został on publicznie udostępniony, przykładowo przez: stosowanie, wystawienie i ujawnienie (z zastrzeżeniami poczynionymi w ust. 2 i 3 art. 103). Należy zatem wnosić, iż każdy akt umożliwiający zapoznanie się z wzorem nieograniczonej liczbie osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy - realizuje tę przesłankę. Nie chodzi tu zatem o sam fakt ujawnienia wzoru, lecz o to, czy faktycznie wskazane osoby miały możliwość zapoznania się z nim.” (sygn. akt VI SA/Wa 1767/08, LEX nr 520173). Za nowy należy uznać wzór „wcześniej nieujawniony i nie posiadający poprzednika” (por. WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2007 roku, sygn. akt VI SA/Wa 118/07, LEX nr 322739).  

Doprecyzowując cechę indywidualnego charakteru ustawodawca posługuje się dwoma pojęciami: zorientowanego użytkownika oraz ogólnego wrażenia. Pojęcia te są zdecydowanie nieostre i w praktyce może pojawić się pytanie o ich definicję. W tej sytuacji należy sięgnąć do orzecznictwa sądowego. Zgodnie z poglądem WSA w Warszawie zawartym w wyroku z dnia 15 grudnia 2009 roku „zorientowany użytkownik to osoba, która stale używa danego towaru i w związku z tym ma pewna wiedzę na temat tego rodzaju wzorów. Nie jest nim fachowiec. Może nim być bardzo uważny, który wie czego szuka i zwraca uwagę na wszystkie widoczne elementy produktu.”(sygn. akt VIII SA/Wa 221/09, LEX nr 583650). Podobnie orzekł WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 marca 2007 roku „termin "zorientowany użytkownik" wskazuje na osobę, która używa w sposób stały danego produktu; nie jest więc to ani przeciętny ani przeciętny fachowiec.”(sygn. akt VI SA/Wa 2233/06, LEX nr 322721).

Ustaliwszy zatem kim jest zorientowany użytkownik, należy dokonać wykładni pojęcia „ogólnego wrażenia”. W tym celu pomocnym będzie sięgnięcie do wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 lipca 2009 roku, w którym stwierdzono, że „zwrot "ogólne wrażenie", jakie wzór wywołuje na zorientowanym użytkowniku, które jest cechą indywidualnego charakteru wzoru, (...), oznacza że wzór musi się różnić od wzoru już znanego i nie może wywoływać wrażenia, że taką postać wytworu już widziano. Żeby to ocenić konieczna jest analiza porównywanych wzorów pod tym właśnie kątem, obejmująca ocenę oddziaływania ogólnego wrażenia wywoływanego przez wzór z punktu widzenia tzw. zorientowanego użytkownika.”(sygn. akt VI SA/Wa 518/09, LEX nr 553557). Identycznie orzekł WSA w Warszawie w cytowanym wcześniej wyroku z dnia 9 marca 2007 roku.

W wyroku z dnia 19 października 2010 roku NSA zwrócił uwagę na kolejne istotne zagadnienie mające związek z oceną indywidualnego charakteru danego wzoru: „o indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej, charakterystycznej całości. Można też powiedzieć, że o tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, decyduje postrzeganie (odbiór) określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów.” (sygn. akt II GSK 932/09, LEX nr 746340). Do stwierdzenia, że dany wytwór posiada indywidualny charakter nie wystarczy zatem, aby różnił się on od już udostępnionych jedynie szczegółami. Istotne bowiem jest dokonanie jego całościowej oceny. W tym kierunku zmierza również utrwalona linia orzecznictwa.Przykładowo można wskazać:

  • WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2007 roku: „Zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru ocenie poddany zostaje wzór jako całość.” (sygn. akt VI SA/Wa 1329/06, LEX nr 322689);
  • WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005 roku „ocenie pod względem nowości, oryginalności i uwarunkowaniu względami technicznymi podlega cała postać wytworu, a nie poszczególne jego elementy.” (sygn. akt VI SA/Wa 527/05, LEX nr 197319);
  • czy też WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2006 roku: „wzór ujmowany jest zawsze całościowo, nie zaś jako zbiór poszczególnych właściwości. Ujęcie to sprawia, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru, ocenie poddany zostaje wzór właśnie jako całość. Wzór nie spełnia zatem przesłanki indywidualnego charakteru, jeśli zachodzi ogólne wrażenie podobieństwa z wzorem wcześniej ujawnionym.” (sygn. akt VI SA/Wa 30/06,  LEX nr 198451).

Na wzór przemysłowy udziela się prawa z rejestracji. Na jego mocy nabywa prawo do wyłącznego korzystania ze wzoru w celach zarobkowych i zawodowych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na okres 25 lat podzielony na pięcioletnie okresy. Udzielenie prawa z rejestracji uzależnione jest od prawidłowego zgłoszenia oraz uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony. Zgłoszenie wzoru przemysłowego powinno zawierać podanie, w którego treści wskazane zostaną dane zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia oraz wniosek o udzielenie prawa z rejestracji. Poza podaniem w zgłoszeniu należy umieścić ilustrację wzoru przemysłowego, która może być rysunkiem, fotografią czy też próbką materiału włókienniczego. Wreszcie zgłoszenie winno zawierać opis wyjaśniający ilustrację. Zwraca się przy tym uwagę, że opis ten powinien być jasny i wyczerpujący. Powinien określać wzór przemysłowy, wskazywać jego przeznaczenie, określać figury ilustracji lub numery próbek. W zgłoszeniu można zawrzeć do dziesięciu odmian wzoru przemysłowego, tzn. takich odrębnych postaci wzoru, które mają wspólne cechy istotne. W przypadku gdy zgłaszane są odmiany wzoru do jego zgłoszenia należy dołączyć ponumerowany wykaz tychże odmian.  Na końcu opisu wyjaśniającego ilustrację należy wskazać te cechy, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych znanych już wzorów i stanowią podstawę do jego identyfikacji. Dokonać zgłoszenia może sam wytwórca, ale również inna osoba, która jednak wówczas powinna wskazać wytwórcę i udokumentować swoje uprawnienie do uzyskania prawa z rejestracji.

Właściwe przygotowanie zgłoszenia wzoru ma doniosłe znaczenie, ponieważ dopiero kompletne zgłoszenie jest uważane za dokonane. W przypadku gdyby zgłoszenie nie zawierało wszystkich koniecznych elementów Urząd Patentowy wezwie zgłaszającego do jego uzupełnienia, wówczas zgłoszenie uznaje się za dokonane z chwilą uzupełnienia ostatniego z wymaganych elementów. Złożenie niekompletnego zgłoszenia oddala zatem chwilę, w której dany wzór objęty zostaje ochroną, powodując niepewność po stronie wytwórcy, co do jego praw.

Szczegółowe wymogi zgłoszenia wzoru przemysłowego oraz procedurę rozpatrywania tego zgłoszenia określa rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2002 roku w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wzorów przemysłowych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 40, poz. 358 z późn. zm.).

Postępowanie o udzielenie ochrony wzorowi przemysłowemu ma charakter stricte rejestrowy. Oznacza to, że co do zasady Urząd Patentowy bada jedynie prawidłowość dokonania zgłoszenia i stwierdziwszy, że zgłoszenie jest kompletne – udziela prawa z rejestracji. Natomiast „nie bada, czy zgłoszony wzór spełnia warunki nowości i indywidualnego charakteru. Brak spełnienia tych warunków może być stwierdzony przez organ w wyniku postępowania o unieważnienie udzielonego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego (…), które ma charakter sporny (bezpośrednio po udzieleniu ochrony może też nastąpić, jeżeli nie będzie się temu sprzeciwiał, rejestracyjnej w trybie postępowania sprzeciwowego – (…). Dopiero wówczas dochodzi do merytorycznej oceny, czy dane rozwiązanie spełnia ustawowe kryteria wzoru przemysłowego, tj. czy cechuje je nowość i indywidualny charakter” (cytowany już WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2007 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2233/06).

Wyłom w tym charakterze postępowania stanowi uprawnienie organu do wydania decyzji odmawiającej prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, jeżeli postać wytworu w sposób oczywisty nie posiada cech nowości i indywidualnego charakteru. Nie oznacza to jednak wciąż, że organ ma prawo w postępowaniu zgłoszeniowym badać istnienie tych cech, albowiem decyzję odmowną może wydać wyłącznie wówczas, gdy na pierwszy rzut oka, ewidentnie, opisany w zgłoszeniu wytwór nie posiada wymaganych cech. Udzielenie prawa z rejestracji stwierdza się poprzez świadectwa ochronnego, którego częścią składową jest zawierający opis wzoru, oraz zawarte w zgłoszeniu fotografie i próbki materiału włókienniczego.

Jak już wspomniano, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego może zostać unieważnione. Urząd Patentowy czyni to na wniosek zainteresowanej osoby po wykazaniu przez nią przesłanek do unieważnienia, tj. w szczególności udowodnienia, że nie zaistniały przesłanki do udzielenia takiej ochrony. Unieważnienie prawa z rejestracji może nastąpić również w przypadku, gdy wykorzystywanie konkretnego wzoru przemysłowego narusza dobra osobiste lub majątkowe osoby trzeciej. W przedmiocie legitymacji do wystąpienia z żądaniem unieważnienia przyznanego prawa z rejestracji  wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 29 października 2007 roku: „Sam fakt uzyskania prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, gdy inny producent wprowadził wcześniej na rynek produkt o cechach podobnych do zarejestrowanego wzoru przemysłowego, stanowi wystarczającą przesłankę do uznania interesu prawnego tego producenta w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji wzoru (…)”(sygn. akt II GSK 183/07, LEX nr 341061). A zatem na podstawie tego orzeczenia należy stwierdzić, że legitymacja do żądania unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy nie jest uzależniona od wcześniejszego zarejestrowania tego wzoru, wystarczy bowiem wcześniejsze wprowadzenie na rynek (udostępnienie) produktu o istotnych cechach podobnych.

dopuszcza jednak korzystanie przez osobę trzecią z objętego ochroną wzoru przemysłowego (dozwolony użytek). z rejestracji nie może zakazać osobie trzeciej korzystania z wzoru m.in. do użytku osobistego nie związanego z działalnością gospodarczą, do celów doświadczalnych, naukowych, o ile nie narusza to dobrych obyczajów, nie utrudnia korzystania z wzoru uprawnionemu i wskazuje źródło jego pochodzenia. Dopuszczalne jest również korzystanie z wzoru do wykonania na indywidualne zamówienie naprawy związanej z odtworzeniem części składowej wytworu złożonego, w celu przywrócenia mu pierwotnego wyglądu.

Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego – podobnie jak patenty czy prawa ochronne na wzory użytkowe) jest zbywalne i podlega dziedziczeniu. Możliwe jest również udzielenie licencji na korzystanie z tegoż prawa. Prawo z rejestracji wygasa z upływem okresu, na które zostało udzielone, zrzeczenia się go przez uprawnionego przed Urzędem Patentowym, nieuiszczenia w terminie opłaty okresowej. 

Fot. Smartlink

Autor:Paweł Krasodomski 

Paweł Krasodomski jest radcą prawnym. Prowadzi kancelarię w Gdańsku.

 


powrót | do góry | strona główna | kalendarium | regulamin serwisu | pliki cookies | kontakt
Portal jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego.

© 2005-2018 Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości